Οι πλειστηριασμοί κατοικιών ίσως να
είναι το έναυσμα για μια νέα φάση των πολιτικών αντιπαραθέσεων στην Ελλάδα.
Ίσως να επανέλθουν, όχι μόνο για ιστορικούς
λόγους που έχουν προσδώσει στην ιδιοκατοίκηση κεντρικό ρόλο στον σχεδιασμό των
νοικοκυριών (όχι μόνο των νοικοκυριών της μικροαστικής τάξης αλλά και των
εργαζόμενων τάξεων) αλλά και για ηθικούς λόγους που υπερβαίνουν την παρούσα
συγκυρία: Η κατάσχεση της κατοικίας, όταν είναι εστία, δεν είναι απλώς
κατάσχεση των "κόπων μιας ζωής" είναι κατάσχεση μιας ζωής: διότι η
κατοικία λειτουργεί ως τόπος ατομικής ασφάλειας, ο χώρος αυτονομίας και
καταφυγής που αντιπαρατίθεται στον χώρο της διακινδύνευσης, που είναι η
κεφαλαιοκρατική παραγωγή και η εργασία.
Η εστία είναι υπαρξιακό αρχείο, είναι μνήμη
και καταχώριση των προσωπικών σχέσεων, προνομιακός χώρος αναγνώρισης των ατόμων
ως υποκείμενα. Η κατάσχεση, ο πλειστηριασμός και η έξωση, κάθε βήμα πιο πολύ
από το προηγούμενο, λειτουργούν ως κανιβαλική επίθεση και ολοκληρωτική
καταστροφή, μηδενισμός του αρχείου και της μνήμης, αναίρεση της ασφάλειας,
εκρίζωση της οικειότητας, απόπειρα διάλυσης του υποκειμένου.
Ίσως αυτά να είναι το έναυσμα για να βγουν
από το πένθος τους και να επανέλθουν οι ηττημένες δυνάμεις των υποτελών
κοινωνικών τάξεων στο προσκήνιο, στη μάχη των πλειστηριασμών, ίσως τη
σημαντικότερη μάχη που θα έχει δοθεί στα χρόνια των μνημονίων —επειδή τα σπίτια
των άλλων είναι οι ίδιες οι ζωές των άλλων.
Ηλίας
Ιωακείμογλου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου